tekstschrijver van websiteteksten | blogs | artikelen | nieuws | social

323… 324… 325… Het knerpt en knispert onder mijn blauwe, stoffige Lowa’s. Ondertussen kwetteren, tjilpen en fluiten de vogels erop los. Ik ben bezig met mijn dagelijkse 10.000 stappen-challenge. Op 4 april ben ik ermee begonnen, omdat ik nu eenmaal moet bewegen. Met een zittend beroep, fit20 op slot en omdat ik geen andere sportieve bezigheid heb, is dat een must.

Geen straf

Ik woon aan de rand van Herkenbosch. De Meinweg kan ik zowat aanraken als ik er mijn best voor doe. Totaal geen straf dus om mijn wandelschoenen aan te doen en eropuit te trekken. Binnen 3 minuten loop ik in het bos of slenter ik tussen de velden.

Ik zie ze vaker niet dan wel

Soms blijf ik staan om te luisteren naar al het moois wat de vogels produceren. Qua geluid dan. 😉 Ik probeer te ontdekken waar de deuntjes vandaan komen. Dat is moeilijker dan gedacht, want ik zie de gevleugelde vriendjes vaker niet dan wel. Het komt vast doordat ik mijn lenzen niet in heb. Of de druktemakers willen gewoon graag onbespied hun hoogste lied zingen. Vorige week hoorde ik de roffel van een specht, waarna ik hem zag. Ja, goed opgelet! Die zag ik dus wél. Het kwam waarschijnlijk doordat hij bont was.

Zonnetje lokt

Als het er maar de schijn van heeft dat ik de pauze door ga werken, lokt het prachtige weer van de laatste tijd me toch naar buiten. En o ja, ook mijn pijnlijke nek is een goede reminder dat ik even moet ontspannen.

Vlinders fladderen

Ook vandaag ben ik zo blij om buiten te zijn. De vogelgeluiden achtervolgen me, er is bijna niemand onderweg, de blauwe lucht is prachtig, de zon doet meer dan haar best en gele en bontgekleurde vlinders fladderen voor me uit. Zucht…

Big smile om 2 eksters

2 eksters doen ‘het’ zonder gêne vlak voor mijn ogen. Gewoon omdat het kan. Ze lopen daarna weg alsof er niets gebeurd is. Ik kan het niet helpen, maar ik moet erom lachen. Hoe vrij ze zijn…

Familie van…

Ik weet niet wat ik zie. Is het een doodgewone huiskat daar op het veld? Ik hoop… Yes, het is familie van Reintje de Vos. Te gek dat ik dat dier nu eens in het echt zie. Hij vindt het wat minder trouwens. Rent ver van mij vandaan. Aan de rand van het bos kijkt hij nog een keer om. Tschüss.

Een duif die geen duif is

Op de terugweg zie ik tussen het riet een duif. Ik ben een beetje onbesuisd, blijkt, want hij of zij schrikt en maakt rap dat ie wegkomt. Op het moment van wegvliegen heb ik pas door dat het een heel andere en veel grotere vogel is. Ahum… Sorry, meneer of mevrouw de reiger, dat kan natuurlijk niet. Ik doe de volgende keer mijn lenzen in. Beloofd.

Jammer, het is alweer voorbij

Komt het door de coronacrisis dat ik veel meer dieren zie en hoor? Door de gezondere lucht? Doordat er minder mensen op de been zijn? I don’t know. Wat natuurlijk de grootste reden is: ik ben iedere dag buiten. En ik kom echt oren en ogen te kort. 10.176… 10.177… 10.178… ik ben weer thuis. Eigenlijk jammer.

PuntKomma
Meer klanten door goede en lekker lezende teksten? Ik help je graag verder