tekstschrijver van websiteteksten | blogs | artikelen | nieuws | social

Weg. Klaar. Over. Schluss. Het is allemaal voorbij. Handgeschreven nietszeggende maar o zo leuke kattebelletjes, gedichtjes (die trouwens altijd in de tas bleven, uren werk voor niets), brieven, wanhopige uitingen van liefde (ook die kregen vaak geen podium), zelfs notities en boodschappenlijstjes. We schrijven steeds minder op papier. Het gaat via mail, chat, app, sms, PB-tjes. You name it of we doen het digitaal. ‘Ja, Sylvia, wat wil je hier nu mee zeggen? Dit is al jaren aan de gang. Niets nieuws dus.’ Klopt, maar mij bekruipt een gevoel van nostalgie. ‘O ja?’ Ja. En waarom? Ik leg het je uit.

#throwbackthursday kinderjaren Sylvia

Als je me een beetje volgt, weet je dat ik iedere donderdag een #throwbackthursday post. Een bericht uit de oude doos, zoals ze dat noemen. Ik vind het leuk om jullie een klein beetje mee te nemen op de weg van vroeger naar nu. Dus ging ik naar de zolder. Daar vond ik eigenlijk meteen mijn 3 oude dozen met het opschrift kinderjaren Sylvia. Die waren duidelijk niet van Bas of Bram.

Weer even terug in 1988

Ik opende de eerste doos en verdronk vrijwel meteen in herinneringen. Boosdoener: een heel arsenaal aan beschreven papier. Vergeeld. Beetje aangevreten soms. Maar nog goed leesbaar. Het waren brieven van vrienden en vriendinnen. Kaarten van penvrienden (die had ik blijkbaar ook). Slordig afgescheurde kladpapiertjes met korte berichtjes die we uitwisselden op school.

Hoe schreef ik 30 jaar geleden?

In een hoek trof ik ook de kaarten aan nog vaag ruikend naar Van Gils. 3 keer raden van wie die kwamen zo’n 25 jaar geleden (mijn hemel, ben ik al echt zó oud?)? Begint met een B en eindigt op as. Hoe leuk! Jammer alleen dat ik mijn eigen schrijfsels niet heb. Logisch, maar wel jammer. Zeker in deze tijd, nu ik altijd bezig ben met teksten schrijven, zou ik weleens willen kijken hoe ik toen schreef. Dat ik véél schreef, dat weet ik, maar op welke manier? Al een beetje creatief, met humor?

Geen tastbare papieren herinneringen meer

Anyway. In deze tijd gaat de communicatie vaak vluchtig. Als we nóg eens 30 jaar verder zijn, vind ik van de communicatie tussen vrienden en familie van de laatste jaren niets meer terug. Niet op mijn laptop, niet op mijn telefoon en al zéker niet in een grote oude doos op zolder. En dat vind ik best jammer. Wel heeft het 1 voordeel: je houdt ruimte over op zolder. Dat dan weer wel.

P.S. Heb ik met jou geschreven vroeger en heb je toevallig nog iets thuis liggen van mijn brieven/kaarten/kattebelletjes? Iets?! Maak er dan alsjeblieft een foto van en stuur me een berichtje of e-mail. Thnx.

PuntKomma
Meer klanten door goede en lekker lezende teksten? Ik help je graag verder